Jules Tielens

Psychiater / Muzikant

Vanaf het moment dat Jimi Hendrix voor het eerst te horen was op de radio ben ik verslingerd geraakt aan rockmuziek. Misschien nog preciezer: rock geluid. Na jarenlang mijn gehoor getart te hebben met nachtenlange luistersessies van live-bands uit de 70er en 80er jaren (ben nu inderdaad al wat doof) vanaf mijn studuetijd als late instapper begonnen met gitaarspelen. Wegens mijn autoriteitsconflict nooit een leraar kunnen dulden zat er niks anders op dan het maar zelf leren. Stairway to Heaven duizenden keren opgezet en de noten opgezocht op de toets van de gitaar.

Anyway: een passie, zoals mijn professor psychiatrie tijdens mijn sollicitatieprocedure voor de opleiding kundig vaststelde.

Als psychiater voelde ik mij het meest aangetrokken tot mensen aan de onderkant van de ladder: de verwarden oftewel mensen met een psychose zoals dat officieel heet. 12 jaar op straat mensen met een geweldig Rehabteam behandeld en muziek kwam in de gesprekken goed, wat zeg ik: goed? ! Uitstekend van pas. En zo versmolten twee passies.

Rocktherapy

Sinds we de ESC oprichten ging alles in een stroomversnelling: we gingen spelen in psychiatrische klinieken wat we 7 jaar en 150 optredens hebben gedaan. Rocktherapy noemden we het.

Sindsdien spelen we nog steeds: van motorfeesten, bars tot psychiatrische afdelingen. Allemaal geweldig om te doen.

Ik ben nog steeds psychiater en muziek spelen moedig ik overal aan waar ik werk. In de polikliniek de Brouwerij in Amserdam hadden we zelfs een eigen oefenruimte. Hoe leuk is dat?!